Als je dacht dat met het einde van de missie ons verhaal afgelopen zou zijn, dan heb je het helemaal mis...

 

Het begon nog goed gistermorgen, we hadden ons ingesteld op een ietwat saaie dag, in het teken van wachten, wachten en nog eens wachten op het vertrek. Ik dacht zelfs dat een blog over die dag een ietwat saai zou worden. Maar gelukkig hebben we weer genoeg meegemaakt . En dat kon ook eigenlijk niet anders, met onze ervaringen van de afgelopen weken.

 

 

Wat ben ik Arjan toch dankbaar! Dankbaar voor het feit dat hij ons AL op de laatste dag vertelde dat er vlakbij ons huis een heel leuk tentje zit waar je heerlijke smoothies kan drinken en, zo te zien op de kaart, ook nog eens heel lekker kan lunchen. Wat ook slim van Arjan was, was dat hij het zo had uitgerekend dat hij nul komma nul shillings over had, zodat hij zich door ons kon laten trakteren!!!!!

 

 

Voordat Hoja ons naar het vliegveld zou brengen, wilde Marcel nog even douchen. Na een paar minuten hoorde Arjan opeens: ArjEn..... Helppppppppp!!!!! Toen Arjan ging kijken zag hij Marcel, slechts gekleed in een sexie handdoekje, de badkamer uitkomen. Even dachten we nog dat het kwam omdat Marcel zich twee weken niet had gedouched maar het zand en water dat door de hele badkamer lag, bleek te komen door een kapotte douchekolom.

 

Het water stroomde uit de kolom en de afvoer liep niet door, zodat de douchebak overstroomde en de hele badkamer onder het zanderige water zat (arme dada ). Arjan heeft gelijk de hoofdkraan en de watertank gesloten. Gelukkig stroomde het water nu iets minder hard, zodat het kon weglopen uit de douchebak. Hoe het zo opeens gekomen is, zullen we nooit weten maar er zijn geruchten de wereld in geholpen dat Marcel op deze manier zijn visitekaartje heeft willen achterlaten

 

 

Arjan en Hoja mogen elkaar graag 'plagen'. Toen Arjan tegen Hoja zei, dat hij 'drives like a lady' (Hoja vindt onze RAV4 maar niks, een echte damesauto) had hij het goed verbruid  Hoja beloofde Arjan dat hij een 'bad report' zou uitbrengen aan de programma manager maar hij werd smakelijk uitgelachen.. En daarna bracht Hoja ons naar het vliegveld in.... de RAV4 :-D

 

 

Eerder deze week waren wij het lijdend voorwerp, nu waren we het publiek. Op het vliegveld werden opnames gemaakt van een ietwat forse meneer met een stoere zonnebril en een flitsend blauw jasje. Hij moest een paar keer onverschillig de aankomsthal uitlopen.... Toen dat goed op beeld stond, kon de volgende scene worden opgenomen: een man met een aantal zware dozen (van piepschuim ), moest zijn papieren laten zien aan een vliegveldmedewerker. Het ging al goed bij de tweede opname.... Daarna mocht hij doorlopen en moesten de 'zware' dozen per drie door de scanner. Hij deed echt zijn best om de dozen er zwaar uit te laten zien ;-)

 

Pas toen alles gefilmd was, mochten wij gaan inchecken!!! Na uitgebreid afscheid te hebben genomen van Hoja, kon onze terugreis beginnen.

 

 

De eer van het laatste 'akkefietje' komt van mijn hand. Op het vliegveld van Nairobi zag ik me toch een stoere giraffe (hoogte: ongeveer 1 meter). Na veel twijfel en al een keer te zijn weggegaan uit de winkel, besloot ik hem toch te kopen. De eigenaar van de winkel heeft de giraffe goed ingepakt en ik dacht dat ik hem zo wel mee kon nemen. MIS......

 

Tijdens het boarden werd mij verteld dat de giraffe niet mee het vliegtuig in mocht en dat ik hem beter goed kon laten verpakken omdat hij alleen maar in het ruim mocht worden vervoerd. Gelukkig voor mij werd er iemand gebeld die al!! na 20 minuten aan kwam lopen. Hij vertelde mij dat het verpakken 10 dollar kostte. Op zich geen probleem maar ik had alleen maar een biljet van 20 euro. De man nam mijn geld en zei dat hij het ging wisselen. Ik begon al visioenen te krijgen dat ik EN mijn geld EN mijn giraffe kwijt was, toen hij na een kwartier nog niet terug was... Maar daar kwam hij gelukkig aan met.... mijn biljet van 20 euro. Hij had het niet kunnen wisselen

 

Ondertussen werd de rij met nog te boarden passagiers steeds kleiner. Gelukkig gaan er meer dan 400 passagiers in een boeing 747, dus duurde het wel even. Blijkbaar had ik een goede indruk op de man gemaakt want hij wilde, bij wijze van uitzondering, 7 euro aan losse munten accepteren. Hij heeft de giraffe vakkundig ingepakt en zo kon hij toch nog emigreren naar Europa. Bij thuiskomst bleek alleen zijn neus afgebroken te zijn maar na vakkundig plakwerk van Ed, zie je daar niets meer van :-)

 

Het vliegtuig was bijna helemaal vol en daardoor moesten we met z'n drieën naast elkaar zitten. Ik had de twijfelachtige eer in het midden te mogen zitten. Je snapt het zeker al? Aan de ene kant zat een collega heerlijk te slapen en aan de andere kant zat een collega die niet kon slapen en die de hele nacht onrustig heen en weer heeft zitten schuiven, mij daarbij constant aanstotend.... Tja..... Zo duurde onze 'laatste nacht samen' wel lekker lang.....

 

 

Namens Marcel, Arjan en mijzelf willen we de mensen die volgende week het huis betrekken een hart onder de riem steken: Leo en Aad, als je je erop instelt dat ieder half uur de aardlekschakelaar moet worden omgezet en dat het water soms voor leuke verrassingen zorgt, dan is alles Hakuna Matata!

 

Een hele goed reis en we hopen dat jullie onze groeten willen overbrengen aan onze nieuwe vrienden!

 

 

 

 

Gisteren heb ik verteld over ons bezoek aan Bukumbi. Leo, onze programmamanager, heeft meer informatie gegeven, ik heb deze informatie in het verslag verwerkt en de aanvullingen van Leo staan onder het verslag.

 

Dus als je geinteresseerd bent (en ik kan me niet voorstellen dat je dat niet bent... ), lees dan vooral dit verslag nog een keer :-)

 

 

Was de Commercial Manager de afgelopen dagen nog als was in mijn handen, vandaag trof ik een Manager die zich had voorgenomen zoveel mogelijk dwars te liggen.

 

Maar..... Hij was even vergeten wie hij tegenover zich had  I can stand my mennetje...

 

Nadat ik iets had verteld over mijn bevindingen van de afgelopen dagen, begonnen we met het bespreken van mijn voorstellen... Het eerste voorstel ontaardde in een hevige discussie want de Commercial Manager was vooral niet van plan om te zeggen dat hij het geweldig vond. Maar alle bezwaren waar hij en zijn Assistant Manager mee kwamen, veegde ik vakkundig van tafel ;-)

 

Toen ook de Commercial Advisor en de dame waar ik zoveel mee heb samengewerkt de afgelopen weken, zich ermee gingen bemoeien, kon hij geen kant meer op. Hij wilde natuurlijk nog wel het laatste woord hebben en stond erop dat ik in mijn rapportage vermeld dat het 'tools' zijn voor de database clean up ;-) En.... het moesten recommondations zijn in plaats van proposals.... Okee, no problem: Hakuna Matata

 

De overige voorstellen waren een 'eitje', over het eerste voorstel is een uur gesproken, voor de andere 15 voorstellen hadden we nog geen half uur nodig. De meesten zijn goedgekeurd, dus: Nimefurahi Sana

 

 

Natuurlijk mag ik ook Marcel en 'mijn zoon' niet vergeten. Marcel heeft vanmorgen nog wat gesprekken gevoerd en mocht om 15.00 uur op audiëntie komen bij de Commercial Manager. Natuurlijk kwam er weer iets tussendoor. De goede man had opeens (een van de vele) spoedbesprekingen met de Managing Director. Hij had vanochtend al aangegeven dat de 'meeting' met Marcel vooral kort moest zijn omdat hij heel veel werk te doen heeft (tja.... ik had al 2 uur van zijn tijd weggesnoept.... toch wel slim dat ik mijn meeting zo vroeg had gepland :-P ). Uiteindelijk heeft Marcel toch zijn zegje kunnen doen.

 

Arjan mocht vandaag eindelijk een gedeelte van zijn training geven. De training was gepland voor afgelopen maandag, dinsdag en woensdag maar toen waren alle belangrijke mensen zomaar opeens op een andere training (een aantal wisten niet eens dat ze op training moesten ). Maar aangezien Arjan heel erg flexibel is, heeft hij het programma aangepast en kan zijn collega de training een vervolg geven in september. Vandaag zijn alle deelnemers: A. op komen dagen ;-) en B. een soort van geslaagd (ze hebben een certificaat gekregen).

 

Arjan had ons een beetje voorbereid op het eindgesprek met de Managing Director: een inleidend praatje en dan alledrie een minuutje of 3 vertellen. its' a simple..... ja jaaaaaa

 

We hadden afgesproken dat Arjan eerst zijn praatje zou doen, zodat ik een beetje kon 'afkijken'. Maar helaas besliste de Managing Director dat ik eerst aan de beurt was.... Soweeeee, dat viel nog niet mee. Ik weet niet wat de managers hadden afgesproken, maar ik geloof dat ze het me allemaal zo moeilijk mogelijk wilden maken. Het liefst zag de Managing Director dat ik mijn plannen zelf zou gaan implementeren, trainingen zou gaan geven en dan de plannen ook nog zelf uitvoeren ;-).

 

Toen ik vertelde dat mijn plannen helder zijn en dat de managers heel goed in staat zijn om hun mensen te motiveren, lachte hij een beetje... Ik heb geen flauw idee waarom dat zou kunnen zijn ;-)

 

 

Samen met de Technical Advisor hebben we het succes van deze missie gevierd. Het was de bedoeling te bbq-en maar het weer besliste anders. In plaats daarvan hebben we gesmuld van het zelf gebakken brood, de aardappelsalade, een lekkere avocadosaus en een gigantisch stuk gebraden vlees.

 

Als 'toetje' zouden Arjan en Marcel aan de waterpijp lurken (alleen appelaroma, niets anders ;-) ) maar Marcel had het verkeerd begrepen en dacht dat het een of ander sterk drankje was  Daarom bedankte hij voor de eer. Ik werd toch wel nieuwsgierig en nadat ook Marcel was overgehaald, heb ik het ook een keertje (of 3 :-D) geprobeerd. En natuurlijk zoog ik veel te hard aan dat ding waardoor een gigantische rookwolk zich ontwikkelde in mijn keel....

 

Morgen inpakken, om half 5 in de middag (plaatselijke tijd) vliegen we richting Nairobi, dan 4,5 uur wachten op het vliegveld en dan zijn we zondagochtend om 5.40 uur (nederlandse tijd) op Schiphol....

 

 

Swahili is engels voor Kiswahili - dit is dus het officiele woord!!!

 

Nimefurahi Sana - Ik ben erg blij

 

Ninafuraha - Ik ben blij

 

Karibu Kwetu - Welkom bij ons

 

Karibu Nyumbani - Welkom thuis

 

Tutaomana - We zullen zien

 

Kwa heri ya kuonana - Tot de volgende keer

 

Chai - Thee

 

Mkate - Broodje

 

Mboga - Groente

 

Sameki - Vis

 

Sato - Tilapia

 

Simu - Telefoon

Kiti - Stoel

Meza - Tafel

Gari - Auto

 

Shikamoo - hoe gaat het (jongere tegen oudere persoon)

 

Marahaba - het gaat goed (oudere persoon tegen jongere

 

 

 

Omdat het bedrijf vandaag gesloten is, wilden Arjan en ik onze dag nuttig besteden. En dat is gelukt!!!!

 

Marcel had het te druk met werk (wat heeft hij gedaan die twee weken??? Wij zijn allang bijna klaar  ) dus hij ging niet mee. Wij zijn met Hoja naar Bukumbi geweest. In Bukumbi is een groot gebied dat wordt voorzien van schoon water, dat direct uit Lake Victoria komt. Er wordt gebruik gemaakt van een modern systeem om water te zuiveren dat, volgens Renatus, operator en de administrateur van het systeem, goed drinkbaar is. Arjan werd door hem aangezien als mijn zoon... ik weet niet of ik dat nou als een compliment moet opvatten ;-)

 

 

Het gebied dat wordt voorzien van drinkwater omvat onder andere een centrum voor mensen met een geestelijke handicap en een centrum waar mensen met lepra wonen. Een dorp waar mensen wonen waarvan de voorouders in het leprakamp woonden, is nog niet aangesloten op de waterleiding, zij lopen met hun emmers naar een tappunt bij de zuiveringsinstallatie. In dit dorp is ook de 'nursery' van zuster Anna Brigitte. Een schooltje met een speelplaats eromheen.

 

Er is ook een technisch trainingscentrum, Wij hebben dat niet bezocht.

 

Bij de zuivering is een centrale meter geplaatst en op diverse plekken zijn (een soort van tussen-) watermeters geplaatst, waardoor er controle kan plaatsvinden of al het water daadwerkelijk de plekken bereikt. Je kan zo onder andere waarnemen of er een ondergrondse lekkage is in de leidingen.

 

 

In het dorp waar de mensen met een geestelijke handicap wonen, werden we verwelkomd door een meisje die onze hand schudde en een diepe buiging maakte. Door een andere bewoner werd ik ten huwelijk gevraagd. Een grote eer! Maar na lang twijfelen heb ik besloten dat ik dat Ed en de kinderen toch echt niet aan kan doen ;-)

 

In dit dorp speelt de programma manager van Dunea een grote rol. Zijn naam werd een aantal keer genoemd, onder andere doordat hij diverse renovaties mogelijk heeft gemaakt. Ik voelde me er een klein beetje thuis toen ik de watermeter van Dunea zag, die bovendien KIWA-gekeurd was.

 

In het volgende dorp wonen de mensen in kleine huisjes en er is een schooltje, er is een lerares die ons trots de foto's liet zien van de kinderen en hoe er gewerkt wordt. Deze mensen kunnen voor zichzelf zorgen maar zijn helaas nog niet aangesloten op de waterleiding. 

 

In het dorp waar de mensen met lepra en hun gezinnen wonen, zijn een aantal kranen waaruit de mensen water kunnen halen. Het is een dorp met grote gebouwen waar de mensen slapen, we hebben daar helaas niet zoveel tijd doorgebracht, dus we hebben maar 1 van de gebouwen gezien,

 

Al met al was het een waardevolle en bijzondere ervaring!

 

 

Het gaat steeds slechter met onze energievoorziening. Arjan en Marcel (ik kan er niet bij, want ik ben te klein hihi) moeten gemiddeld 1 tot 2 keer per uur de aardlekschakelijk omzetten, waarschijnlijk is er iets in huis dat sluiting veroorzaakt. We hopen voor de volgende bewoners, dat deze storing snel verholpen wordt.

 

Ik ga nog maar eens kijken of 'mijn zoon' achter de computer wil, Oh nee.... vader Marcel wil bestanden printen....

 

 

 

Reactie van Leo, onze programma manager:

 

 

 

 

Midden in de nacht wist ik het al, ik zag het lampje van mijn oplader niet meer branden en ja hoor, gisterochtend bleken we geen stroom te hebben. Heel jammer voor Marcel, want nu kon hij geen boterhammetjes roosteren... Toen we gistermiddag thuiskwamen was er nog steeds geen stroom en er ontstond bij de mannen een lichtelijke vorm van paniek toen Hoja vertelde dat er ook nog maar heel weinig brandstof in de generator zat. En waarom denk je???? Ze wilden een voetbalwedstrijd zien.... Boeiend!!!!!!

 

Om een uur of 6 hadden we zomaar opeens weer stroom. We weten nog steeds niet wat er aan de hand was. Dus opluchting alom, tot....... opeens de hele stad zonder stroom zat en bleek dat de generator de schotel niet van stroom voorziet...

 

Maar natuurlijk hadden de mannen weer ontzettend veel geluk, een paar minuten voordat DE wedstrijd begon, was de storing voorbij en kon er toch nog gekeken worden....

 

Hoe blij kan je iemand maken met een molentje in Delfsblauwe kleuren. Vandaag heb ik het bewijs ervan gekregen: heeeel erg blij :-)

 

In de afgelopen anderhale week heb ik een heel leuk contact opgebouwd met een van administratieve mensen. Ze is heel serieus in haar werk en bij haar weet ik zeker dat ze doet wat ze belooft. Als ik haar tegen de meteropnemers hoor praten, zie ik dat ze de wind er goed onder heeft. Vandaag besloot ik mijn kadootjes mee te nemen naar kantoor, Agnes had nog nooit een molen gezien en daarom moest ik haar uitleggen wat een molen zoal doet. Het molentje werd voorzichtig in haar tas gestopt zodat niemand er mee aan de haal kon gaan ;-)

 

 

De meestal ietwat stugge Commercial Manager heb ik ook helemaal om mijn vinger gewonden (wat een beetje vrouwelijke charme al niet kan doen.... ). Vanmiddag vertelde ik hem dat ik een kadootje voor hem had meegebracht. Ik mocht gelijk meekomen naar zijn kantoor want hij was natuurlijk wel ontsettund benieuwd. Ik hield hem nog even in spanning door hem eerst de agenda van onze 'final meeting' te geven (vrijdagmiddag om 17.00 uur -> wat een tijd  ) maar ik zag hem al vol ongeduld naar mijn pakje kijken. Hij wist gelijk wat hij kreeg want hij heeft in Nederland gestudeerd en heeft ze hier in bosjes gezien (ik ben benieuwd waar dan, want zoveel zijn er toch niet meer). Maar zijn reactie sprak boekdelen, hij gaf me een 'high-five' en lachte van oor tot oor. Mijn molentje krijgt een speciaal plekje, zei hij, zodat hij aan mij zou terugdenken als ik straks weer in Nederland ben...

 

 

Vandaag was 'one of those days'. Ik moest nog een heleboel administratie doen en daar had ik de hele dag voor nodig. Omdat dit nogal saai is, zal ik er niet al te veel over schrijven (is bijna net zo saai als de hele dag achter je laptopje zitten).

 

Arjan zat ook nog met een mega-probleem. Er waren afspraken gemaakt om hem vandaag te filmen tijdens metingen. Gisteravond kreeg hij opeens een smsje waarin stond dat de belangrijkste man niet mee kon, vanwege een ISO-training (alle bobo's hebben deze training 3 dagen gevolgd). Arjan was niet blij natuurlijk :-( Vanmorgen hoorde hij dat de training vandaag al om 2 uur afgelopen zou zijn, dus werd het hele programma voor vandaag omgegooid zodat ook hij kan schitteren op het witte doek!

 

Hij wordt zometeen nog geinterviewd, Marcel wilde tijdens zijn interview geen pottekijkers, ik had er 3 (appeltje eitje) en ik denk dat ik dadelijk ook plaats neem in het publiek om te zien hoe Arjan het doet :-)

 

Of de mensen van the Kilimanjaro Film Institute het echt meenden, weet ik niet. Maar volgens hen ben ik 'very natural on camera'. Stiekem wist ik natuurlijk allang dat ik een natuurtalent ben. Vandaag heb ik het gewoon bewezen

 

We zouden vanmorgen om 9.00 uur vertrekken met Mrs. Agnes en twee meteropnemers. Uiteindelijk was het half 10 toen we weggingen. Heeee, it's The African Way! Marcel ging ook mee (volgens mij alleen maar om als een 'Wethouder Hekking' in beeld te kunnen verschijnen..... ) en onze twee filmers ook.

 

 

Ik had 42 adressen uitgezocht om te bezoeken, adressen waar al minimaal 3 maanden geen verbruik is geregistreerd. Toen de eerste meteropnemer al na 4 adressen afhaakte, begon ik onraad te ruiken. De tweede meteropnemer nam ons maar mee naar 9 adressen, hij had er 10 meegekregen van zijn supervisor ;-) 

 

Met hem zijn we op een paar markten geweest waar we heel veel verse (en echt mooie) groenten hebben zien liggen, vier koeienkoppen en een stuk of acht koeienpoten. Mr. Kip ben ik niet tegengekomen, hij leeft vermoedelijk nog steeds. Op deze markten zou ik niet snel zelf rondlopen, maar met de mensen van MWAUWASA was het een bijzondere ervaring.

 

Nog veel indrukwekkender was het bezoek aan een paar sloppenwijken, de mensen leven hier echt in grote armoede (en tussen het afval). Maar de mensen zijn er over het algemeen erg vriendelijk. Een klein meisje begroette met Shikamoo, het is de gewoonte dat de jongste persoon begint met begroeten, dan antwoordt de oudere persoon met Marahaba om te zeggen dat het goed gaat. Een van de beleefdheidsvormen hier.

 

Ik zal mijn kinderen vertellen dat zij mij voortaan moeten begroeten met Shikamoo Mama. Ik vrees dat ze me aan zullen kijken met een blik van: ben je wel goed bij je hoofd ;-)

 

Toen het lijstje van de tweede meteropnemer leeg was, heb ik hem gevraagd of hij dan nog zelf adressen wist waar we een kijkje konden nemen. En gelukkig wist hij er nog wel een paar te vinden. Wat vandaag de meeste indruk op mij heeft gemaakt is het adres waar een watermeter hangt met een kraan er achter. Maar de eigenaar wil niet dat de huurders water gebruiken uit die kraan, hij heeft gewoon de hoofdkraan gesloten :-(

 

 

Het was een hele ervaring om zo vaak het woord Mzungu (white boy) te horen. Op een gegeven moment was er een man zelfs behoorlijk aggressief aan het praten en aan het gebaren, omdat hij wilde weten wat die Mzungu kwam doen. Maar Mrs. Agnes kon hem snel kalmeren door te zeggen dat we alleen maar even naar de watermeter kwamen kijken.

 

Het kleinste meisje dat ons Mzungu noemde was hooguit 2 jaar. Ik kan me niet voorstellen dat zij ons uitschold, volgens mij waren we gewoon een bezienswaardigheid. Het klonk in ieder geval erg schattig uit haar mond.

 

Maar dit alles had 1 voordeel, ik heb nog nooit zoveel aandacht gekregen op straat ;-)

 

 

Omdat we maar 17 adressen hebben bezocht, waren we al voor de lunch klaar met de bezoeken, maar ik heb toch een goed beeld gekregen van de problemen waar de meteropnemers tegenaan lopen. De meteropnemers die mee waren, doen hun werk heel serieus en dat schijnt hier nogal eens anders te gaan.

 

Na de lunch hebben Mrs. Agnes en ik de resultaten besproken en gekeken of we in het systeem konden zien of de redenen waarom ze geen water verbruiken, goed in het systeem zijn geregistreerd. Hier konden we helaas niet achter komen, dus dat was niet helemaal bevredigend. Gelukkig heb ik nu wel genoeg informatie om mijn bevindingen (en nog meer voorstellen) te vewerken.

 

 

En toen was het tijd voor het grote interview, eerst moest ik vertellen wie ik ben, waar ik vandaan kom, dat ik voor Dunea werk en dat ik in Mwanza ben om samen te werken met de collega's van MWAUWASA voor de 'database clean up'. Volgens Arjan kwam het vloeiend uit mijn mond, alsof ik het geoefend had ;-).

 

Daarna mocht ik nog vertellen wat we vandaag gedaan hebben en hoe ik het ervaren heb. Ik heb geloof ik maar 1 verspreking heb gehad en verder ben ik wel tevreden over het interview. Of mag ik dat niet zeggen over mezelf.....

 

Binnenkort ben ik niet alleen wereldberoemd in Mwanza maar ook bij de EU  En nu maar hopen dat onze programma manager een kopie krijgt van de film, ik ben heel benieuwd naar het resultaat!

 

We wisten dat er deze week gefilmd zou worden door het Kilimanjaro Film Institute. Wat we niet wisten (of wat we ons niet beseften???) was dat de mensen bij ons in het huis zouden logeren. Gisteravond heeft Hoja de camara operator (we mogen hem absoluut geen cameraman noemen!) en de geluidsman bij ons afgezet. Samen met hen hebben we een 'plan de campagne' gemaakt. Er moet gefilmd worden hoe wij samenwerken met de mensen van MWAUWASA. En dat kunnen wij toevallig heel erg goed :-)

 

Vandaag was Marcel de sigaar, hij is de hele dag gevolgd door een grote camera en microfoon. Er is gefilmd tijdens zijn gesprekken met verschillende mensen. Aan het eind van de dag is hij in onze tuin geinterviewd.

 

Morgen ben ik de grote ster als we op pad gaan voor de 'Customer house visits'. Ik mag mijn acteertalent laten zien als we samen met een meteropnemer bij een aantal adressen gaan kijken waarom er al meerdere maanden geen verbruik wordt afgerekend (de meteropnemers komen hier iedere maand langs). Een goed idee trouwens voor het nieuwe werken, iedere maand de meter komen aflezen... Over klantvriendelijk gesproken ;-)

 

Als laatste mag Arjan op woensdag laten zien wat voor een goed werk hij hier doet. Hij wil weten hoeveel water er door de 'water treatment plant' wordt geproduceerd en daarom gaat hij metingen uitvoeren.

 

 

Vannacht moesten mijn directe collega en ik een feestje organiseren voor een andere collega (ik zal zijn naam niet noemen maar hij is vaak in Indonesië geweest maar zijn naam begint met een R en eindigt op on). Geen flauw idee waarom we dat feestje voor hem moesten organiseren, hij is niet eens van onze afdeling. Zou het een voorspellende droom zijn geweest? Wel vermoeiend hoor, zo'n feestje midden in de nacht, ik werd met een knallende koppijn wakker, misschien last van een kater?

 

 

Vandeweek heb ik een filmpje gemaakt vanuit onze rijdende auto. Niet alleen rijdt het verkeer hier links maar er rijden ook honderden busjes die mensen vervoeren, de bestuurders denken allemaal dat ze Remy heten en dat is goed te merken. Als je zo'n busje aan de kant van de weg ziet staan, let dan heel goed op want ze rijden zo de weg weer op. Het is hier ook heel gewoon om met drie auto's op een twee-baans weg te rijden, je gaat gewoon een stukje opzij zodat je tegenligger de auto voor hem kan inhalen.

 

Krijg je als motorrijder een aanrijding omdat een auto een of andere manoevre heeft uitgehaald, dan rijdt de bestuurder van de auto door, steekt zijn hoofd uit het raampje en roept je nog iets vriendelijks toe. Verder zoek je het zelf maar uit.

 

Op de kleiwegen moet je oppassen voor 'overstekend wild', tijdens mijn rijles waagde een kip het om, met gevaar voor eigen leven, over te steken. Gelukkig voor Mr. Kip was mijn reactievermogen uitstekend! Voor 15 kilometer heb je hier wel zo'n 40 minuten nodig, je moet zeker geen haast hebben, wij reden gisteren achter een kudde koeien en geiten die er hun hobby van maakten om voor ons te blijven lopen.

 

 

Tja.... en dan ben ik een keer de klos in mijn eigen blog. Arjan en ik hadden een weddenschap over de prijs van een biertje in ons Guesthouse. We geven hier kapitalen uit aan onze drankjes; een flesje fris kost omgerekend 25 cent en een biertje wel een hele euro.

 

Ik zei dat een biertje 1000 shilling kostte en was hevig overtuigd van mijn gelijk, volgens Arjan zelfs behoorlijk eigenwijs (dit laatste schrijf ik onder dwang ) . Arjan wist 100% zeker dat een biertje 2000 shilling kost...

 

Vooruit dan maar:

 

Arjan, (ik krijg het bijna mijn strot niet uit), je had gelijk. Je hebt de weddenschap eerlijk gewonnen  Morgen krijg je een biertje van me

 

Vanochtend hebben we Marcel uitgeroepen tot de Ewout van de tweede missie ;) Het is Ewout namelijk tijdens de eerste missie gelukt de anti-aanbaklaag uit de koekenpan te krijgen. Vanmorgen kreeg Marcel het voor elkaar om een pan, bestemd voor de electrische plaat, op het gas te zetten, waardoor deze voor eeuwig als verloren kan worden beschouwd.

 

Omdat we tijdens deze missie helaas niet naar de Serengetti kunnen vanwege het regenseizoen, hebben we gezocht naar een alternatief. We hebben ervoor gekozen om naar Saanana te gaan, een eiland waar voorheen dieren (zoals olifanten en luipaarden) in veel te kleine kooien werden gestopt. Nu zijn er vooral Impala's (Antilopes) een paar apen, diverse vogels en lizards te zien en gelukkig alleen nog lege kooien.

 

Onze gids heeft goed aan ons verdiend door te vragen of wij bij een van onze leeftijden '17' wilden schrijven, het tarief voor 17-jarigen is namelijk lager dan voor volwassenen. Ook weten we niet zeker of de 20.000 shilling die hij voor het gidsen vroeg, standaard is of dat hij dit ter plekke verzon....

 

We hebben een prachtige wandeling gehad en ik ben als een vlinder door het bergachtige gebied gefladderd *kuch*. De diersoort die we het meest hebben gezien is 'de mug'. Maar gelukkig hebben we ook twee apen gezien, een heleboel Impala's, een visarend en lizards. De krokodillen moeten we er zelf maar bij verzinnen, de enige die onze gids zag was net weg toen Arjan de plek bereikte om hem te fotograferen ;-)

 

Marcel wil graag dat ik vermeld dat ik het zonder hem niet had gehaald. Hij was 'my rock in the burning' toen ik even niet alleen naar beneden durfde te gaan!!! Volgens Marcel mocht ik steunen op zijn brede schouders *alweer kuch*

 

Voor foto's zul je naar mijn Facebook moeten, de bestanden zijn te groot om hier up te loaden. Helaas kan niet iedereen daar lezen, maar misschien heeft Debbie de mogelijkheid om de bestanden te verkleinen zodat ik ze alsnog kan plaatsen.

Karibu - welkom -> wordt ook gebruikt als ' you're welcome'

 

Karibu sana - hartelijk welkom -> wordt ook gebruikt als 'you're very welcome'

Habari gani - Hoe gaat het -> als je iemand voor de eerste keer ziet, mag je later ook wel gebruiken

 

Habari yako - Hoe gaat het -> als je iemand al eerder hebt gezien.

 

Nzuri - goed -> als antwoord op Habari gani en yako: het gaat goed

 

Nzuri sana - heel goed -> als antwoord op Habari gani en yako: het gaat heel goed

 

Iedereen vraagt hier tijdens het begroeten hoe het met de ander gaat, vergeet dit nooit te doen. Ook niet als de ander het al aan jou heeft gevraagd!

 

Lukt het je om het te onthouden dan kan je ook zeggen: Habari za asubuhi - goedemorgen

 

Kwaheri - Tot ziens -> bijvoorbeeld als je het kantoor verlaat

 

Kwaherini - Tot ziens als je het tegen meerdere mensen hebt

 

Badai - Tot ziens -> maar dit zeg je alleen tegen mensen waarmee je op gelijke voet staat

 

Asante - dank je wel

 

Asante sana - heel erg bedankt

 

Dunia - wereld

 

Maji - water

 

Meneja - Manager

 

Meneja Mzoudizi - Assistent manager

 

Wanawake - Dames(toilet)

 

Mzungu -  White man -> als dit op straat naar je wordt geroepen dan kan je ervan uitgaan dat je wordt uitgescholden. Maar als het in een gesprek wordt gebruikt, dan is het meestal alleen om aan te geven dat het om een blanke gaat.

 

 

 

Vanmorgen om 9 uur was de afspraak met de Commercial Manager. Om hem gunstig te stemmen had ik me goed voorbereid en begroette hem met 'Habari Yako' (hoe gaat het? tegen iemand die je al eerder hebt ontmoet), op zijn vraag how I was doing, antwoordde ik met 'Nzuri sana' (heel erg goed). In mijn volgende stukje zal ik wat vertalingen van handige woorden en zinnetjes neerzetten, zodat de Mwanza-gangers goed voor de dag komen als ze eenmaal hier zijn.

 

Ik begon mijn gesprek met te vertellen dat mijn Plan of Action een proposal was voor een Pilot en ik graag door hem geadviseerd wilde worden of er nog zaken verbeterd konden worden. De Commercial Manager had natuurlijk nog wat tips ;-) en hij was 'verry happy' met mijn plan. Hij was ervan overtuigd dat ik volledige medewerking krijg om aanstaande dinsdag met een aantal mensen een veld-onderzoek te doen. Toen ik buiten stond maakte ik stiekem een klein vreugdedansje...

 

Natuurlijk mag ik niet vergeten te vertellen dat ook het Plan van Marcel goed is ontvangen door de Commercial Manager!

 

Het vervolggesprek dat ik daarna had met 1 van de collega's van MWAUWASA was erg verhelderend en ik denk, behalve mijn 'project binnen het project', al een aantal nuttige voorstellen te kunnen presenteren.

 

Omdat Marcel en ik nog steeds geen eigen werkplek hebben - het schijnt nogal moeilijk te zijn om een tafel met twee stoelen te regelen - heb ik vanmiddag thuis gewerkt. Het nieuwe werken heeft ook hier zijn intrede gedaan.

 

 

In de afgelopen week heb ik ontdekt wat de 'African way' is, bijna alles gaat hier Polle polle.... Volgens mij ben ik te actief om me echt aan te passen aan 'this way of life' ;-)

 

De wat grotere huizen hebben allemaal een poort met een bewaker, wij hebben ook een dada (zij verzorgt ons huishouden, wast onze kleren als we dat willen en heeft een keer voor ons gekookt - we worden echt verwend!!!) en een gardenboy. Ik was er ook al snel aan gewend om mijn kamerdeur op slot te doen als ik mijn kamer verlaat.

 

Niet overal zijn echte toiletten, de eerste keer boven een gat in de vloer hangen is een hele ervaring (al zullen de mannen daar heel anders over denken). Vergeet niet wat wc-papier of servetjes mee te nemen want in deze wc's is alleen wat water om de 'boel' schoon te spoelen.

 

Vis eet je met je rechterhand, gebruik niet je linkerhand als je met je handen eet want die gebruik je voor het schoonhouden van de eerder genoemde 'boel'.

 

Op maandag, woensdag en vrijdag dragen onze collega's bedrijfskleding (donkerblauwe broek of rok met een blouse, overhemd of shirt in een iets lichtere kleur blauw). Op dinsdag en donderdag wordt 'gewone' kleding gedragen zodat de bedrijfskleding gewassen kan worden. Je ziet op kantoor geen enkele vrouw met zichtbare schouders en knieën, denk daaraan als je hier naar kantoor gaat. Maar ook op straat zie je zelfden onbedekte schouders.

 

Als je iemand begroet, vraag dan altijd hoe het met hem of haar gaat. Als de ander het eerst aan jou vraagt, geef je antwoord en vraag je hetzelfde vervolgens aan die persoon.

 

Kijk niet vreemd op als iemand je hand schudt op de Tanzaniaanse manier. Die handdruk bestaat uit drie gedeeltes, als je niet zeker weet of de ander het op prijs stelt, laat dan het initiatief aan de ander over. Je hebt het snel genoeg door.

 

 

Omdat onze dagen goed gevuld zijn, heb ik nog geen gelegenheid gehad om foto's up te loaden. We hebben ook al veel plannen voor het weekend maar ik zal kijken of het lukt om wat foto's te plaatsen (ik beloof niks).

 

En daar zit ik dan, alleen in het Guesthouse... Arjan en Marcel zijn naar Villa Park om te dansen en wat te drinken, ik neem hier nog wel een colaatje....

 

Kwaheri!!!

 

Vlak na het schrijven van mijn berichtje gisteravond is er een noodweer losgebarsten dat me nog lang zal bijblijven. Het heeft tot een uur of 3 vannacht aan een stuk door geregend (lees: gekletterd) en geonweerd. Met de donder viel het, op een paar rake klappen na, wel mee maar het bliksemde achter elkaar. De wegen zijn nog onbegaanbaarder geworden dan ze al waren en we zijn blij met onze four-wheel-drive. Bijkomend voordeel is dat het eten wat sneller verteerd wordt ;-)

 

 

Vanochtend heb ik mijn plan besproken met de mensen die me gaan helpen het uit te voeren, het is goed ontvangen. Nadat ik de puntjes op de i heb gezet, heb ik een afspraak gemaakt met de Commercial Manager. Morgen om 9 uur mag ik bij hem op zijn kamer komen met het verzoek om mijn 'proposal' te bekijken en mij te adviseren. Ik ben benieuwd, ze zijn hier niet zo van de 'direct approach'.

 

Joechee.... Met Arjan mee!!! 

 

Vanmiddag ben ik mee geweest met Arjan, de Technical Advisor en de Assistant Manager Waterquality. Om de waterbalans volgens het IWA-model (International Water Association) te maken, is het belangrijk dat er een technische waterbalans is waarin alle in- en uitstroom in een bepaald gebied gemeten kan worden. Vanmiddag zijn we op pad geweest om deze middelen te controleren. Gebleken is dat ongeveer de helft van de meters geen werkende display had, omdat de batterijen (soms al meer dan een half jaar)leeg waren. *

 

* Bron: Mr. Arjan Molenaar, NRW-expert ;-)

 

 

We zijn vandaag lang aan het werk geweest, we waren pas om 18.15 uur terug van het veldonderzoek (normaal werken we tot 17.00/17.15 uur en dan doen we nog een aantal dingen thuis). De Technical Advisor (aus Deutschland) heeft ons uitgenodigd om bij haar thuis een biertje te komen drinken. We hadden van Arjan al gehoord hoe mooi zij daar woont en we konden nu zelf zien hoe het huis tussen de rotsen is gebouwd. Het ligt op een heuvel en kijkt uit over de acht zandfilters van MWAUWASA, Mwanza, de baai en nog meer heuvels. We hebben de zon zien ondergaan in Lake Vicoria en het was een gezellige afsluiting van de dag.

 

Nog 1 dag werken, dan zit onze eerste werkweek er al weer op. Time Flies!!!!!